‘We moeten eerst maar eens zien hoe je de winter doorkomt’ zei de huisarts vorige najaar bij een gezinsgesprek aan onze keukentafel. Het mooie is dat het sindsdien een stuk beter gaat met me. In december kreeg ik van een oplettende diëtist enkele goede voedingsadviezen mee. Iets met ontbrekende enzymen aanvullen en eiwitten eten als een sporter. Nu slik ik capsules en plamuur ik mezelf iedere avond dicht met Skyr met extra eiwitpoeder er doorheen.
Een open wond blijkt topsport voor je lichaam te zijn. Die wond is nu, bijna een jaar na de operatie, helaas nog niet dicht maar mijn conditie is er de afgelopen maanden dus goed op vooruit gegaan.
Het is de hoogste tijd om een oude wens in vervulling te laten gaan. Martine is onlangs geslaagd voor de PABO en al heel lang wilden we samen een paar dagen weg. Maar ja, het kwam er maar niet van. Zij met haar gezin, baan en studie kon moeilijk tijd en gelegenheid te vinden. Voor mezelf was mijn gebrek aan energie dat het lastig maakte een goede bestemming te vinden die niet te ver van huis was maar wel interessant voor ons allebei.
Gelukkig houdt Martine van jongst af aan van verhalen van vroeger. Ze heeft mijn boek ‘Voor de dood geboren’ dan ook met buitengewone belangstelling gelezen. Zo kwamen we op het idee om een paar dagen in een B&B in Ede te gaan logeren. Ik ben geboren en getogen in Ede en ik ga haar als het ware de plaatjes laten zien bij mijn boek.
Mijn ouderlijk huis kent ze nog wel uit de tijd dat opa en oma nog leefden. De oude Christelijk Gereformeerde kerk is een moskee geworden maar is er nog. En het muurtje, dat ik beschreven heb is er ook nog.
Van de locaties die onherkenbaar veranderd zijn ben ik foto’s aan het zoeken. En terwijl ik daar mee bezig ben herinner ik me steeds meer details. Martine wil graag verhalen? Ze krijgt verhalen! Ook die mijn vader mij vertelde over Ede en omgeving.
We hebben er zin in!